Zaustavljen trenutak..poslije kiše..

Miris ljetne kiše,

nakon velike sparine,

ispunio je nebo,

otjerao vrućine..

Bijela sumaglica vrhove bregova prekriva,

u krošnje zelene se sakrila

pa kroz njih

i povrh njih

lebdi,

sunčeve zrake poziva k sebi.

A kad sunce svoje ruke pruži

i zrakama iznad sumaglice kruži,

ona se osipa

i u tom zagrljaju rastapa.

Pomiluje sunce krošnje stabala,

dotakne bubamaru što na vlati trave spava, kapljice rose što se u salati skriše

odjednom..

priroda prodiše.

Slika nam se, pred očima, promijeni,

raskoš prirode

tmurno vrijeme zasjeni..

Comments

Da je meni...

Na tom svijetu, de sme mi? Sunce svijeti, dežđ curi. Pod oblukem ftić popijeva, sred dvorišća mačka zijeva. Izde jan ja dien pri kraju, ispod brajde sam kak f raju. Da je meni tuj prespati, jutra snena ž njim si fkrasti... Autorica: Marija Grah, 1.5.2025.

Pesluhni..

Mieglo, bielo, gusto. Z nuožem ju rezoti mareš. Zeplalo sa funju husto, nič ne vijdiš kum ged sa ekranaš. Tišino, belino, snieg ped škernjumi škripi, a manje sa, sume izde mule, tok steji.. Pesluhni, s firunjco, šušljo snieg fneduol. Pesluhni, perhne ftič adzgeri , z hrausto ne buor. Pesluhni, mieglo šlojer spuščo. Med grunje je uopol, ne snieg. Fute tišine, fute beline, zospol je noš brieg..

Bednjo v sarce..Šimekevo vijolino..

Kokev je te mejki zvuk, ko sa te čuje, rezbijo muk? Pelajku, stihego prične, a te po vesele zefućne! I tok ritem vudiro ko tečne v sarce diro! Fljetne eberne, kiklju zevarne. Lijeve po dasne se prigne, nuogo nuogu stigne.. Tuljike rodesti nejsi ko si ju sauki rod prejsi! Ali sume muzikunt prouvi sauku žicu peznu i nuotu prof etprouvi. Njegevi parsti tok žice glaudiju do cijelu družinu ne nuoge vobiju! (u sjećanje na dragog Šimeka, njegovu violinu i sve naše trenutke radosti..)

Probuđena misao

Search This Blog